De zoektocht naar een duurzame kimonolijn.

Een eigen duurzaam merk starten, hoe gaat dat juist? Wat zijn de valkuilen en hoe zet je door?

Vorige zomer wou ik Audrey van CLEF Antwerp mijn kimonolijn lanceren. Tijdens mijn avondopleiding mode-ontwerper, die ik volgde na mijn uren als  freelance grafisch designer had ik een eigen print ontworpen. Met die print maakte ik mijn eerste kimono.

Wat begon als een opdracht voor mijn avondschool, resulteerde snel in het idee om zelf kimono’s te maken, maar dan op een zo duurzaam mogelijke manier. Met het nodige enthousiasme en een beetje naïviteit zette ik mezelf achter de naaimachine en toverde kimono’s tevoorschijn uit stofoverschotten.

Zelf de kimono’s blijven naaien leek geen haalbaar verhaal, daarnaast moest ik mijn tijd ook nog steken in mijn klanten en mijn eigen zaak, want geld rolt uiteraard niet vanzelf binnen.

Door verschillende tegenslagen qua productie en het vele werk dat ik voor klanten moest doen, heb ik CLEF even naast me laten liggen. 

Bijna een jaar later besef ik hoe graag ik iets van mezelf wil en hoeveel plezier ik heb in het ontwerpen van stoffen, het ontwikkelen van ideeën,…

Nu wil ik er volledig voor gaan! Ik heb een samenwerking lopen met een yogateacher. Wij ontwerpen samen een yogakimono die binnenkort gelanceerd kan worden, ik heb raad gevraagd aan mensen die op modevlak veel expertise hebben en ben een planning aan het maken voor de komende maanden. 

Ondertussen ligt de eerst reeks die gemaakt is van stofoverschotten en geproduceerd is in Nederland in Edo Collective. De concept store met een Japans tintje. Je kan er koffie drinken en snuisteren door de gigantische winkel. 

Kimono Feedback

Ik heb aan verschillende mensen o.a. ook Flanders DC mijn idee gepitcht. De drie belangrijkste punten die ik hieruit haal zijn: 

1. Prijzen

Zoals sommigen al weten, maar velen ook niet: de marges in de mode qua prijszetting, gaan over het algemeen als volgt: 

Volledige kostprijs van een product

X 2 (gaat naar designer)
X 2,5 (gaat naar de winkel)

Omdat ik mij vooral op de jonge generatie wou focussen die 25 à 26 jaar is, wou ik de prijs dan ook zo ‘goedkoop mogelijk’ houden. Daarom deed ik in het begin enkel maal 2, omdat ik toch gewoon online verkocht. 

Ondertussen is het me duidelijk geworden dat die prijszetting verkeerd is. Op deze manier kan ik nooit uitbreiden naar winkels, want iemand die een kimono van 100 euro koopt zal niet snel geneigd zijn 250 euro uit te geven voor een stuk. 

De beslissing die gemaakt moest worden:

  • Ofwel verkoop ik enkel online of via mezelf en dan wordt de marge x 3
  • Ofwel richt ik me toch ook op verkooppunten en doe ik wel x 2 en dan x 2,5

Voor de eerste testreeks heb ik voorlopig x3 gedaan.

Ik wil zo transparant mogelijk communiceren hoe mijn prijs is opgebouwd en naar waar het geld gaat.

2. Business plan en Financieel plan

Door de prijs te herzien, moest ook de doelgroep herzien worden. Dat resulteert dus ook in een ander business plan. Ook het financieel plan dat ik voordien eigenlijk niet had moet dringend opgemaakt worden.

De grootste vernieuwingen in het concept: 

Er komt een lijn A, B en C. De verschillende lijnen geven verschillende prijsklassen weer. Ik communiceer heel duidelijk waarom welk stuk welke prijs heeft.

3. Duurzaamheid

Ik werkte dan wel met stofoverschotten, gebruikt papier voor naamkaartjes, coupons voor de labels,… maar had toch het gevoel niet duurzaam genoeg te zijn. Ook daarvoor ben ik ten rade gegaan bij iemand die hier iets van kent namelijk Jasmien Wynants. Zij verzekerde me als ik echt het verhaal transparant vertel en met die stofoverschotten werk, het wel een heel duurzaam en interessant verhaal kan zijn.

Along the way kan ik nog steeds experimenteren met andere duurzame/ ecologische stoffen en zoeken naar ecologische bedrukkingen.

Daarnaast zijn er nog nieuwe ontwikkelingen met betrekking tot het design. Als ik stofoverschotten neem met een print op en ik bewerk die print niet, krijgt de kimono ook geen ‘CLEF – Signatuur’. Daarom wil ik in de toekomst de drie lijnen als volgt verdelen:

Lijn A = Exclusief, hogere prijsklasse, te koop in winkels, eigen prints gedrukt op ecologische stoffen

Lijn B = Stofoverschotten zonder print (dus één enkele kleur), waar ik een geplaatste print voor design

Lijn C =  Een mix van lijn a en b en zal exclusief online te koop zijn

De zoektocht is dus lang nog niet ten einde, maar het is een heel interessant en leerzaam avontuur, waar ik jullie nog verder van op de hoogte wil houden. 

Volg alvast @clefantwerp op Instagram


Geef een reactie